A lot of Park and a little Recreation

Na een cornflakesontbijt op de rand van de Grand Canyon, reden we via de east-rim van het grandieuze natuurwonder richting Monument Valley, een ander natuurpareltje dat uitgebaat wordt door Navajo-indianen.

Onderweg smulden we van de Amerikaanse cultuur in het drive-in restaurant Sonic, waar we een caloriebom opdronken. Of hoe omschrijf je anders een oreo cheesecake- en een chocolate cream pie- shake? Het drive-in only regime liet ons wat verward achter, maar we lieten het niet aan ons hart komen, want toen we indrukwekkende rotsformaties spotten langs de weg, wisten we dat onze volgende stop naderde.

Eens aangekomen bij Monument Valley ontmoetten we Marvin, onze gids voor de komende avond, nacht en ochtend. We hadden namelijk een heus arrangement geboekt met een sunset- en sunriserit doorheen het reservaat en een overnachting in een authentieke indianenhut, een hogan. Marvin racete met zijn safari-achtige jeep doorheen het landschap en wij genoten op de achterbank. Met veel verbeelding – en dat hebben de indianen – is bijna elke rots een natuurlijk sculptuur van een olifant, arend, George Washington of een Indian chief. ’s Avonds troepten we met nog andere reizigers samen rond ons avondmaal; Navajo taco’s. Na wat Native American gedans en muziek bracht Marvin ons naar onze slaapplaats. We sloten de avond af met een zalige sterrenhemel in de pikdonkere nacht en vielen in slaap in onze snikhete hut. Toen er ’s nachts regendruppels via het verluchtingsgat naar binnen sijpelden was het dan ook meer een verfrissing dan een zorg! Om half zes werden we gewekt om de zon te zien opkomen tussen de indrukwekkende rotsen van Monument Valley.

Een prachtige start van een dag die ons daarna naar Antelope Canyon bracht, een slot canyon. Het was opnieuw een indiaan die tussen de zanderige canyonwanden fotografisch advies gaf. Zoals aangeraden wordt, bezochten we de canyon op het middaguur omdat de lichtinval dan voor de mooiste beelden zorgen.

Voor we Zion National Park onveilig maakten met onze –ondertussen al redelijk zanderige – bergschoenen, maakten we een tussenstop bij Lake Powell in Page. We voelden ons nogal vuil na onze nacht op de zandvlakte van Monument Valley, dus waagden we een verfrissend sprongetje in het helblauwe water (na wat zeep en shampoo te hebben gesmeerd) en deden een verkwikkend dutje op de kleurrijke kliffen. Aangekomen bij Zion restte ons enkel nog de opgave om een slaapplaats te vinden. We hadden op voorhand besloten dat we zouden kamperen, maar omdat de campgrounds van het park volzet waren, dreigde de nacht avontuurlijker te worden dan voorzien. Gelukkig vonden we toch nog een plekje dichtbij het park voor onze auto, die we voor de gelegenheid omdoopten tot een mobilhome. Het voordeel van compact kamperen is dat je ’s ochtends vroeg erg enthousiast bent om je benen te strekken en Zion National Park is een paradijs voor zowel geoefende als niet-geoefende liefhebbers van de wandelsport. Het leuke aan Zion is dat er vrij veel bomen staan waardoor de wandelpaden af en toe in de schaduw baden, een welkom geschenk in Zion, waar het vrij warm kan worden.

Met de bergwandelingen in ons benen, waren we uit op meer van dat in Bryce National Park, onze volgende en laatste natuurstop. In dit park lachtte het geluk ons toe en veroverden we het allelaatste kampeerplaatsje op de Sunset Campround. We sloten de avond af met een fantastisch zicht op de zonsondergang en  een Budweiser in de hand. Het is moeilijk om een favoriet park te kiezen, want ze zijn allen anders en onze persoonlijkheid is nu eenmaal zo dat we niets of niemand graag uitsluiten, maar Bryce zou missschien toch wel ons favorietje kunnen zijn. De rotsen zijn hier precies ruïnes van een decadent Romeins palies van weleer. In Bryce koelt het ’s avonds goed af, zo merkten we die nacht aan de temperatuur in onze auto. De volgende ochtend hadden we scenic drive doorheen het park nodig om opnieuw op krachten te komen. Een wandeling tussen de Hoodoo’s (de zuilen in Bryce) zat er tot onze grootste spijt niet meer in, door een knie die niet mee wilde. Onze laatste dag in de natuur werd dan ook een rustige, al konden we op de weg naar Las Vegas toch ook weer onze ogen soms niet geloven.

Advertenties

Size does matter… on a Canyon.

Onze tocht richting Grand Canyon was allerminst saai. We reden via Scottsdale om te cactus-spotten… Een niet zo’n moeilijke opgave in Arizona. De rit gaf ons echter bijna een hartaanval, toen we naar alle waarschijnlijkheid een eekhoorn overreden… May it rest in peace! Of gewoon niet dood zijn… De tweede stop op de route was Jerome, een “ghost town”. Het was nogal ver zoeken naar het verlaten, spookachtige gedeelte, maar toen we het uiteindelijk toch een beetje vonden, waren we toch blij dat we de detour – door de bergen – gemaakt hadden. De rest van de tocht was minder bewogen, al schrok Hanne toch nog even van het hert in het donker zomaar aan de kant van de weg stond.

(gallerij met foto’s onderaan!)

Onze slaapplaats in de Grand Canyon kon niet beter gelegen of authentieker zijn. Onze host, een sympathieke ranger, woont namelijk in het Trailer Village. Omdat we geen nacht meer konden wachten om eindelijk die beroemde Canyon te zien, trokken we die avond – met een pizzaatje – naar een view point voor de zonsondergang. Het was misschien niet de beste pizza ooit, maar alleszins de meest memorabele!

Vandaag, 6 juli, stonden we vroeg op (4u45) om de zon te zien opkomen samen met twee andere couchsurfers. De rest van de lange voormiddag vulden we met wandelingen in en rond de Canyon, zoals uit het filmpje (onderaan) zou moeten blijken.

Waarschijnlijk zullen jullie ons de komende dagen niet of maar weinig horen, aangezien we enkele National Parks bezoeken en maar weinig internet zullen hebben. Neem dus maar gerust van ons aan dat geen nieuws goed nieuws is! Op het menu staan een all-in experience in Monument Valley, de zonsopgang in Zion National Park en een ontmoeting met een bruine beer in Bryce National Park! NO WORRIES dus ;).

Fireworks in Phoenix

Omdat we op 2 juli zodanig onder de indruk waren van wat we zagen in Joshua Tree National Park, reden we er vanuit ons motel de dag erna opniew naartoe. We hadden namelijk nog enkele van de ‘speciallekes’ (zoals de Arch Rock en de Cactus Garden) niet gezien.

De weg door het park gaf ons niet alleen prachtige uitzichten, maar bracht ons ook dichter bij onze volgende bestemming: Phoenix, Arizona. Deze rit kan kort samengevat worden: 4 uur (vlot) rijden op een freeway door een behoorlijk desolaat – zeg maar leeg – gebied. Eén van de opvallendste borden langs de weg was ‘Don’t pick up hitch hikers’ (vlakbij een State Prison), maar we waren toch ook onder de indruk van de ‘No services for the next 25 miles’-borden. Voor de mama’s: alles verliep gelukkig zeer vlot: een voorraad Oreo’s, chips en water hielden ons in leven en Johhny Cash en de mooie omgeving hielden ons wakker.

Op aanraden van onze hosts in L.A. en San Diego, bezochten we voor we California verlieten nog de In-n-out Burger, een must-do voor elke Westkusttoerist!

We besloten als snel om van Phoenix een soort rustpauze te maken, zodat we helemaal klaar waren voor de vele national parks in het vervolg van onze reis. Bovendien was het er nogal warm (40° C). Het eerst dat we deden toen we bij onze sympathieke host aankwamen, was dan ook in zijn zwembad duiken. Daarna leerde hij ons zijn stamcafé kennen, waar het “mooiste damestoilet ter wereld” is (al zijn we dat vergeten te controleren). Daarna passeerden we nog langs een echte beer and wine drive thru en langs Filiberto’s (één van de vele -berto’s) in Phoenix, voor afhaalmexicaans. Al dat lekkers verorberden we met een filmpje (Warm Bodies, een aanrader!) op de achtergrond.

Onze tweede dag was een zeer rustige. Vanwege de hitte, besloten we onze tijd door te brengen in the mall, American style. The 4th of July begon dus rustig, maar we beëindigden hem in stijl. Onze host nam ons mee naar een mega-event met fireworks en patriotische muziek. Een heel bijzondere ervaring, waar we met volle teugen van genoten. The morning after maakten we ons klaar voor de volgende autorit en gingen we nog ontbijten ‘fifties style’. Heerlijk en gezellig, met een persoonlijke jukebox op de tafel.

Onze tijd in Phoenix zat er redelijk snel op, wat we misschien niet zo erg vonden. We hadden een leuke tijd en waren blij dat we de 4th of July in een grootstad konden vieren, maar de stad zelf kon ons toch niet echt bekoren, omdat ze nogal wat charme mist door haar omvang.

Onze volgende stop, hoewel grootser dan Phoenix, zal waarschijnlijk een grotere indruk op ons nalaten… We houden jullie op de hoogte, tenzij we sprakeloos zijn van wat de Grand Canyon ons te bieden heeft ;)!

Beach, Boardwalks and Bodies

Vanuit L.A. vertrokken we op 30 juni naar San Diego. We besloten opnieuw om langs een iets mooiere route te rijden dan de Freeway. Het weer zat immens mee, dus sloegen we onze badhanddoeken uit op het strand. Een prachtig strand, maar met een nogal moeilijke toegang, waar Hanne wat problemen mee had. Om die problemen na ons welverdiend dutje te vermijden, verkozen we een klein – dachten we – ommetoertje. Een jammerlijke beslissing, die ons 43 dollar kostte.

We verwerkten het trieste nieuws en reden door naar San Diego, waar we – om de hoek van een straat die Ostend Court heet – onze host voor twee nachten ontmoetten. Rob is een beer van een vent, met een teddybeerhart. Hij toonde ons nog snel even het strand (op 10 meter van zijn huis). Na een mooie zonsondergang (opnieuw, ja) boven een oceaan vol hete surferlijven gingen we wat eten.

Omdat Alex, onze host uit L.A., zijn gsm in onze auto was kwijtgespeeld, is hij er die avond nog samen met een vriend  om gekomen. We beleefden opnieuw een onvergetelijke avond met hen.

De volgende dag reden we naar het centrum van San Diego om Old Town te bezoeken: een soort Bokrijk op zijn mexi-amerikaans: De geboorteplaats van California, werd ons gezegd. Daarna trokken we even naar de haven, waar we een chili con carne soepje aten. Het befaamde Balboa Park was onze laatste stop voor die dag. Het park was te groot om alles te bezoeken (San Diego Zoo lieten we aan ons voorbij gaan), maar achter elk hoekje schuilt daar wel een prachtig gebouw of zicht. We zagen dat er die avond een Orgelconcert zou zijn, dus na een hapje te gaan eten in Little Italy, keerden we terug en genoten we van een apart concert. De gemiddelde leeftijd van de vele toeschouwers lag iets hoger dan de onze, maar dat is natuurlijk bijzaak.

We sloten de dag af met een lange zoektocht naar een parkeerplaats (je weet wel, dat van die ezel en die steen daar J) en gingen daarna vroeg ons bed in, om de dag erna vroeg naar Joshua Tree National Park te kunnen vertrekken.

 

Engeltjes in Los Angeles

Ons avontuur in L.A. zat er ongelofelijk snel op, maar we hebben het toch even voor jullie trachten samen te vatten. Er zijn nogal wat onvergetelijke dingen gebeurd, mede door onze fantastische host. Het filmpje hieronder bevat een kort overzichtje, de foto’s tonen ook al een beetje wat we later waarschijnlijk nog duizend keer uitgebreid zullen vertellen.

 

California love: roadtrip to L.A.

Onze dag begon met een stevige wandeling naar de Alamo Rental Offices in San Francisco, waar we een Nissan kregen. Voorlopig geen klachten over, maar we houden jullie uiteraard op de hoogte.

We besloten de dag eerder om – impulsief als we zijn – nog even noordwaarts te rijden: over de Golden Gate brug (die deze keer volledig zichtbaar was) de bergen en mist in, richting Muir Woods, een National Park (hoera voor de Annual Pass!) vol redwood trees. Daarna opnieuw naar de bewoonde wereld: Stanford University. Op slechts een halfuurtje van San Francisco is dit zeker het bezoeken waard, want je kan er even goed in verdwalen als in eender welk natuurdomein. En dat allemaal gratis. Een absolute aanrader daar zijn de sandwiches van Ike’s Place! Ja, restaurants (echte!) op campus. We overwogen een namiddag heel sterk om toch nog maar een paar jaartjes bij te studeren…

Onze witte koets bracht ons naar een mooi motel nabij Monterey, waar we genoten van onze welverdiende nachtrust. Monterey is een dorpje bekend om haar gezellige haven en pier, die we de volgende dag kort even bezochten. We gingen er even naar de zeehonden kijken en kochten elk een rieten hoed. Een langer verblijf en walvissentocht waren leuk geweest, maar kiezen is nu eenmaal verliezen. Onze voorkeur ging naar de 17-mile drive, een tolweg langs riante villa’s, maar vooral prachtige uitzichten over de kust. Het helblauwe water en imposante rotsen, door de mist niet altijd helemaal zichtbaar, zorgden voor het ultieme roadtripgevoel. Ook de rest van Highway 1 is indrukwekkend. Woorden kunnen het niet beschrijven en zelfs de foto’s vatten de grootsheid niet helemaal… Al dat moois poelden we door met een relatief gezonde maaltijd bij Applebee’s.

De volgende dag vertrokken we uit ons motel nabij San Luis Obispo naar the city of Angels. Een absolute aanrader op de weg zijn de Guadalupe-Nipomo Dunes. Een adembenemende zandvlakte met bedreigde vogels, pelikanen en ooievaars. Ook Santa Barbara is een kort bezoekje waard. De stad ademt een gezellige sfeer uit en dat onder een stralende zon. We stopten ook even in Malibu beach waar de zon wat minder straalde – de mist is hier geen onbekende tijdens de juni- en julimaanden – wat best voordelig is als je niet graag zonnecrème smeert. Nadat we KFC-vettigheid hadden binnengespeeld, kwamen we aan bij onze LA host die ons meenam naar een bar waar ze turtle races houden. Je leest het goed, schildpadden die racen. Only in LA! Onze eerste kennismaking met de stad was op zijn zachts gezegd memorabel.